Κατά Γης

Τούτος δω πάει κατά γης
και θα πεθάνει
προτού κλειστεί στο μνήμα

πηγαίνει κι έρχεται σκυφτός
από το ίδιο μονοπάτι
και τα χνάρια του στο χώμα
κάθε φορά τα βλέπει για καινούργια
και τ’ ακολουθεί

η ψυχή του λοιπόν σιχτίρισε
και τον άφησε με τη σάρκα του
να τρώγεται μονάχος

αν κάπου
στα μισά του δρόμου
κοντοστεκόταν
και τα μάτια του σήκωνε
προς τον ουρανό

η καρδιά του
δε θα γελιόταν
και θα του άλλαζε προορισμό
με το δικό της
ακράτητο βηματισμό

η σάρκα τότε δε θα σάπιζε
θα είχε ανάστημα ψυχικό
και ο ίδιος θαρρώ
αλλιώτικο τελειωμό

μα με το πρόσωπο
στραμμένο κατά γης
τούτος ‘δω δε βλέπει
μακρύτερα από το τέλος

κι ανοίγει βήμα πλατύ
σφιχτότερα να ρίχνεται
στην αγκαλιά του
κι όλο και βαθύτερα
θα τόνε καταπίνει η γης