Επιτύμβιο

(για τη ματωμένη ελπίδα της ύλης που χωρίς αυτήν η ύλη ματαιώνεται...)

Είπε ο θεός:

"από γης, από θάλασσα κι από ουρανό, άνθρωπε, είσαι φτιαγμένος και για τούτο να θυμάσαι πως σαν τη γης περπατούσες, στα πελάγη κατέληγες ν' αρμενίζεις διασχίζοντας τους ουρανούς, με τούτο 'δω το κορμί που σού 'πλασα, το χιλιοτάξιδο."

Στο πέρας μιας ζωής, ο θάνατος, στα λόγια του θεού θα συμπληρώσει:
"χιλιοτάξιδο κάποτε το κορμί μα τώρα χιλιομαδημένο"

Κι αντιμίλησε τότε στο θεό και το θάνατο, ο άνθρωπος:

"τ' ωραιότερο για τη ζωή τραγούδι
στη σιγαλιά του τάφου μου θ' ακουστεί
είναι 'κείνο που θα ξεφλουδίσει
του μαρμάρου που με σκεπάζει
την πέτρινη ψυχή
μήτε ο θεός, μήτε ο άθεος"