Στο φως
τρεμοσβήνουν τα βλέμματα
και λάμπουν
αρχαίων τόπων λησμονιές
στ' ασβεστωμένα μέτωπα
σκαλισμένα στην πέτρα
κι η τέχνη
χαραγμένη στα πρόσωπα
χρώματα ζωηρά
που ξεθωριάζουν
στις μονότονες ανταύγειες
απ' τους σκούρους χιτώνες
ξεχύθηκε άρωμα και παρηγοριά
στα φιλήματα που γδέρνουν
τ' άχρωμα χείλη της λαχτάρας
λουσμένα στο φως της Διανόησης
τ' αγγίγματα
στέρησαν τις ανάσες
απ' τους ξερούς πνεύμονες
και ζωντάνεψαν τις πικρίες
σ' εκφράσεις Κατανόησης
λαμπυρίζουν στα χρυσά μαλλιά
οι λιγοστοί μελαγχολικοί σωτήρες
σωσμένοι σαν τρόπαια
και σαν κρυφές ελπίδες

2 Σκέψεις Φυγαδεύτηκαν:
Η τελευταία στροφή...μου επιτρέπετε να γίνει πηγή έμπνευσης;
Πολύ όμορφο πραγματικά...!
υπεροχο ποιημα!!μου αρεσει που εγραψες το ''Διανοησης'' και το ''Κατανοησης'' με κεφαλαια.πραγματικα πολυ ομορφο!
Δημοσίευση σχολίου