Μητέρα του Ανθρώπου

μητέρα ζυγώνει ο καιρός

που θα τινάξεις τον κουρνιαχτό

από τα πόδια σου 

με την παλίρροια 

απ' τα εσώψυχα ν' ανεβαίνει 

ως τις κόρες των ματιών σου

ολοζωής κι ανά τον κόσμο

όσια κι ιερή η μήτρα σου

γονιμοποιούσες την πεμπτουσία 

του ανθρώπου 

κι αυτή φερμένη στο φως

ως πρώτη κόρη του ανθρώπου

τις ετοιμόρροπες φτερούγες

του έκπτωτου αγγέλου αναστηλώνει

ο καθρέπτης

που σ’ απεικόνιζε μηχανικά

με πάταγο

το είδωλό σου σπάζει

είναι που ελλοχεύει

στις στροφές των αιώνων

η εσχατιά του χρόνου

κι έπαψες να υπάρχεις

εγκλωβισμένη στους εραστές σου Μητέρα

μ’ αδροσύνη

τους μεσσίες μου γεννοβολούσες